3 november 2025
Het is donderdagochtend, nu andere halve week geleden een echte stormachtige herfstdag, de wekker gaat en ik hoor de regen kletteren tegen het dak. Maar helaas, ik zal zo de fiets op moeten. Heel stilletjes sta ik op.
Alles staat klaar: mijn racefiets, de havermout en – niet geheel onbelangrijk – een heerlijk kopje koffie om wakker te worden op dit iets te vroege tijdstip. Nog geen dertig minuten later zit ik op de fiets. Het regent onafgebroken, de wind giert uit het zuidwesten, het is donker en ik zie enkel het licht van mijn eigen voorlamp op het asfalt voor me. Heel even denk ik nog aan mijn warme bed, maar dan gaat de knop om. De komende twee uur zit ik op de fiets, daarna volgt een volle werkdag — om vervolgens weer terug naar huis te fietsen, de afstand Driebergen – Almere, ja een substantiële afstand Dit, om aan te geven dat het anders kan en stiekem ook een statement te maken! En zeker om zelf te ervaren wat de voordelen zijn en waar de uitdagingen liggen om hier andere inhoudelijk over te kunnen adviseren.
Mijn telefoon staat bewust nog uit: even geen appjes, mailtjes, to-do-lijstjes of afleiding van de eindeloze prikkels waar we in onze maatschappij mee te maken hebben. Fietsen van A naar B op de vroege ochtend is voor mij een moment van rust en reflectie,. De zon komt op en heel langzaam zie ik de wereld om me heen ontwaken. Onderweg kom ik een boer tegen die opweg is naar zijn koeien in de wei. Ik zie hem elke donderdagochtend, weet niet hoe hij heet, maar toch voelt het alsof we elkaar inmiddels kennen. Hij groet me vrolijk en roept: “Fijne dag maar weer!” Zwaai terug en roep half achterom kijkend jij ook!
Niet veel later kom ik aan op mijn werk. Ik kom binnen alsof ik een ware voorjaarsklassieker heb gereden: doorweekt, maar vol adrenaline. “Goedemorgen!” zeg ik net iets te enthousiast tegen mijn nog half slapende collega’s. Ik zet demonstratief mijn fiets in de hal — in de hoop hiermee anderen te inspireren en opnieuw een statement te maken. Deel twee van de dag begint!
Snel douchen, even tien minuten bijkomen en ontbijt deel twee: een croissantje en een cappuccino. Tja, jezelf belonen hoort erbij op zo’n dag!
Ik check mijn agenda en roep de eerste patiënt uit de wachtkamer. Met nog half nat haar van het douchen zit tegenover haar. Ze kijkt me verbaasd aan. “Ja, ik kom net onder de douche vandaan, ik heb zojuist een stukje gefietst. Ze kijkt me nu aan alsof ik een beetje gek ben, dus noem bewust maar even niet de afstand — dat zou wat ongeloofwaardig klinken in deze setting!
Als zorgverlener zie ik dagelijks, evenals een groot deel van jullie, de gevolgen van inactiviteit in de samenleving ik denk dat we, naast vele andere mensen maar zeker als zorgverlener een voorbeeldrol hebben om te laten zien dat het anders kan en moet. En we een belangrijke maatschappelijke opdracht hebben om bewegen (en hiermee ook duurzaamheid) te stimuleren, het gesprek aangaan en samen opzoek gaan naar een gepast oplossingen.
Natuurlijk kan niet iedereen fietsen — en zeker niet de afstand die ik afleg — dat besef ik goed. Maar er is vrijwel altijd een keus en méér mogelijk dan we denken. En ook bij deze patiënt ga ik het gesprek aan hoe er meer beweging geïntegreerd kan worden in de dagelijkse dag. En natuurlijk benoem ik de fiets, haha beetje preken voor eigen pagoggie natuurlijk!
De dag vliegt voorbij. De ene na de andere patiënt. ik begeleid veel chronische trajecten, meestal intensieve en emotionele trajecten, maar ook heel waardevol!
Aan het eind van de dag nog een half uurtje administratietijd — die ik invul door… niet mijn administratie te doen, maar wat extra te eten voor de terugreis om een hongerklop te voorkomen. Mijn was is inmiddels gedaan en ligt al klaar. Oké… een privilege. we hebben een wasmachine en heb een collega zover gekregen dat mijn was wordt gedaan. Probeer als ex-prof zo hier en daar nog wat aspecten van het prof-bestaan te behouden. 😉, wat zo af en toe ook nog lijkt te lukken!
En dan spring ik weer op de fiets. Collega’s roepen nog: “Pas op, het is code oranje!”
Ach, het zal wel meevallen, roep wat naïef, maar helaas de storm is heftiger dan ik dacht en de waarschuwing blijkt niet geheel onterecht. “Waarom ook alweer?” denk ik even. Maar dan gaat de knop weer om.
Terwijl ik fiets, denk ik terug aan de dag: aan de waardevolle gesprekken met patiënten, een paar verkeerde opmerkingen, maar stapje voor stapje verdwijnt alles en verwerk de dag. Ik fiets door de uitgestrekte Flevopolder, over de Stichtse Brug. Moet mijn stuur goed vasthouden om niet de Randmeren in te verdwijnen. Passeer twee keer de file op de A27: heel veel stilstaande auto’s. Ik grinnik en voel een trots gevoel als ik ze voorbij fietst: “Ja het kán echt anders!”
Ik filosofeer over hoe de samenleving eruit zou zien als een deel van deze mensen — die waarschijnlijk de hele dag binnen zitten — deze woon-werktijd op de fiets zouden doorbrengen (of een combinatie OV en fiets). Bij een tankstation stop ik even, om een tony chocolony te kopen, (alle andere zitten tenslotte droog in de auto, dus ik mag een reep chocola). Ik zeg lachend als ik afreken: “Even bijtanken!” En spring weer op de fiets. Niet veel later kom ik moe maar voldaan thuis.
Afsluiting
Dit was een voorbeeld van mijn fiets-naar-mijn-werkdag. En nee, ik doe dit niet elke dag — en ja, het is wat extreem en in alle eerlijkheid zou ik mezelf na dit verhaal zeker definiëren als zo’n fietsgekkie. Maar het kan wel, en als iets eenmaal een gewoonte is en de juiste context is gecreëerd er veel andere duurzame opties kunnen ontstaan.
Als we met z’n allen in een duurzame en gezonde wereld willen blijven leven, we onze verantwoordelijkheid moeten nemen en hier allemaal ons steentje aan bij kunnen dragen, ieder op zijn eigen manier en binnen zijn of haar mogelijkheden.
En het zullen geen verrassende woorden zijn als ik zeg dat dat kan door op de fiets naar het werk te gaan. Maar vermoed dat een groot deel van het gezelschap hier dit al doet en de voordelen bekent zijn en dat het aan ons is om het gesprek aan te gaan met degene die dit nog niet doen. En nee, niemand verplichten, er zijn situaties waarin een auto noodzakelijk of in ieder geval heel handig is, maar stapje voor stapje kunnen we wel samen een nieuw normaal creëren! Waarbij bijvoorbeeld fietsen naar het werk de standaard wordt! En een toffe fiets een standaard onderdeel is van de secondaire arbeidsvoorwaardes!
De ontwikkelingen in de regio zijn positief, ik mag me bevinden tussen privaat, publiek en zie ook vele hoopvolle lokale initiatief, maar net als in de topsport het kan altijd beter!